fbpx

Waar ben ik in dit verhaal?

balans, burnout, coach veldhoven

Drukke baan, huishoudelijke taken, kinderen die aandacht willen, druk sociaal leven, familieverplichtingen… en waar ben ik in dit verhaal? Is dit mijn leven?

Deze uitspraak hoor ik van veel vrouwen die mijn coachpraktijk weten te vinden. Hun leven is uit balans. Het lukt niet meer om alle ballen hoog te houden. Ze zijn moe en een burn-out nabij. Dagelijks zijn deze hardwerkende vrouwen bezig voor anderen te zorgen, afspraken na te komen en het leuk te maken voor de kinderen, want ja: ook het schuldgevoel knaagt.

Eigenlijk zouden deze vrouwen minder willen werken, of het huishouden uitbesteden om meer tijd en vooral om meer rust te krijgen en meer energie over te hebben aan het eind van de dag. Energie om het écht leuk te hebben met kinderen en sociale contacten, en energie om ook iets leuks voor henzelf te ondernemen.

Waarom die vrouwen deze wens niet uitvoeren? Omdat iets hen tegenhoudt. Dat ‘iets’ is bijna altijd een belemmerende overtuiging: een idee dat iets niet kan, want… vul maar in…
Bij een coachgesprek gaan we kijken wanneer en waarom deze overtuiging is ontstaan. Als je dat helder hebt, als je daar bewust van bent, dan kun je er iets mee.

Weet dat je altijd een keus hebt, ook al lijkt het soms niet zo. Die belemmerende overtuiging, kan omgebogen worden naar een stimulerende overtuiging: mogelijkheden en kansen zien én benutten! Denk je eens in, hoe anders jij jouw leven zou kunnen leven…

Wil jij zo doorgaan met je leven, of wil je de mogelijkheden onderzoeken?
Als je kiest voor het laatste, neem dan contact met me op en blijf die burn-out vóór! Geloof me: zo ver wil je het echt niet laten komen!
Verschillende vrouwen gingen jou al voor en zijn nu gelukkig.

Kies voor jouw leven, jouw geluk.
Als jij gelukkig bent, zijn jouw kinderen dat ook.

Burn-out: verantwoordelijkheid van werknemer?

In een artikel van Trouw, gaat het over de discussie of de werkgever of werknemer verantwoordelijk is voor een burn-out. Daar worden rake dingen gezegd.
Het fenomeen burn-out heeft zich de laatste jaren stevig gemanifesteerd als beroepsziekte. Preventie moet het tij keren. De burn-out is als gevolg van de lock-down in coronatijd veel meer aan de orde.

Er wordt in dit artikel gesteld dat een burn-out te maken heeft met drie pijlers, te weten   werk, privéleven (gezin, familie, vrienden) en ik (iemands mentale en fysieke gesteldheid). Nederlandse bedrijfs-, verzekerings- en huisartsen zien daarom burn-out niet als een aandoening die uitsluitend met werk te maken heeft. Dat is natuurlijk ook zo: als het op één van die pijlers langere tijd niet lekker loopt, dan neem je dat ook mee naar de andere pijlers.

De diepere oorzaak moet worden onderzocht, om een adequate behandeling te starten. Als dat traject is doorlopen, dan zullen alle pijlers daarop vooruit gaan. Daar is zowel de werknemer als de werkgever bij gebaat. Naar mijn idee is de werkgever er dan ook bij gebaat om zich te bekommeren om het welzijn van zijn medewerker en om daarin te investeren.

In genoemd artikel stelt bedrijfsarts Ribbens dat mensen een eigen verantwoordelijkheid hebben om stress op die drie niveaus tijdig te herkennen. Er wordt een vergelijking gemaakt met een kanarie die opgewekt zingend de kolenmijn ingaat. Als hij van zijn stokje valt door giftige gassen, is dat dan de schuld van de kanarie, de medewerker, of van de mijn, de werkomgeving? De werkomgeving, geeft ook Ribbens aan. Maar om die werkomgeving te veranderen, zal de medewerker het gesprek moeten aangaan met de baas. Lukt dat niet, dan kan de medewerker ander werk zoeken of het risico nemen dat hij net als de kanarie van zijn stokje gaat. En daar gaat het naar mijn idee mis! De baas kan óók in gesprek gaan met zijn werkgever als hij ziet dat er zaken niet lekker lopen!

Wat volgens Ribbens ook meespeelt, is dat tegenwoordig de vrijheid (autonomie) weliswaar groter lijkt, maar dat niet per se is. Bureaucratie, vooral in onderwijs en zorg, geeft medewerkers het gevoel dat anderen bepalen hoe zij moeten werken. Zorg en onderwijs zijn dan ook twee sectoren waarin burn-outs veel voorkomen.

Belangrijk dus voor de werknemer in het algemeen, maar vooral die in de zorg en in het onderwijs; ga op tijd in gesprek met je werkgever! Vraag om begeleiding en modder niet verder. Hiermee ook een oproep aan de werkgevers: ga ook zelf in gesprek met je werknemer! Wacht niet tot hij omvalt en jij met hoge kosten zit. Voorkomen is beter dan genezen. Zoek hulp bij een (dreigende) burn-out. Het liefst bij iemand die dit bij de wortel weet aan te pakken, zodat kans op herhaling minimaal is. Bedrijfsartsen: verwijs door!

Burn-out, wat is dat eigenlijk?

Een burn-out is het gevolg van een langdurige disbalans tussen doen en rusten, druk van de buitenwereld om voorwaarts te gaan en zorg voor je binnenwereld, de zorg voor anderen en de zorg voor jezelf. Als de balans doorslaat naar één van deze onderdelen, dan verlies je het contact met jezelf, je lijf, je verlangen en je levensenergie. Je raakt letterlijk opgebrand en je voelt je psychisch, lichamelijk en emotioneel ‘op’ met alle gevolgen van dien, zoals langdurige uitval en onzekerheid over de eigen draagkracht.

De algemene behandeling van een burn-out is nog steeds grotendeels gericht op het verminderen van de symptomen. Je leert rust te nemen en je grenzen aan te geven, je onderzoekt waar je energie van krijgt en waarvan niet. Dit is een aanpak op gedragsniveau.

Op het moment dat de druk weer toeneemt, keer je gemakkelijk terug naar je oude patroon. Daarom is ook aanpak op identiteitsniveau zo van belang: de onderliggende oorzaak onderzoeken en aanpakken. Het is ook niet zo makkelijk als die buitenwereld steeds maar een beroep op je blijft doen. Belangrijk dus dat jouw werkgever je serieus neemt. Wellicht kan hij ook iets betekenen in jouw herstel. Vaak willen werkgevers ook financieel bijdragen aan jouw herstel en (mee)betalen aan een coachtraject. Vraag er naar!

In mijn visie stoelt een burn-out op drie pijlers:
– niet genomen rouw (in welke vorm dan ook)
– plekverwarring (uitleg volgt in een coachgesprek, als dit van toepassing is)
– passie: niet meer gepassioneerd zijn in hetgeen je doet

Deze drie pijlers zullen dan ook worden onderzocht in het intakegesprek. In het intakegesprek maak ik gebruik van de zogenaamde levenscirkel. Daar horen vragen bij, waaruit snel blijkt waar de pijn echt zit. Ook zal duidelijk worden welke thema’s er spelen. We maken de coachvraag helder en ik geef aan hoe lang jouw traject ongeveer zal duren.

Ben jij toe aan meer balans in je leven? Neem contact met me op.